We gingen er altijd van uit dat jagers in Wallonië van oktober tot december verplicht zijn hun jachten aan te kondigen met het bekende rode bord. Een artikel in La Meuse van 11 december 2017 zet die zekerheid op losse schroeven. Er werd namelijk nooit een uitvoeringsbesluit gestemd voor het acht jaar oude art. 15 van het bosdecreet. Weer zo'n staaltje van 'Belgische politiek op zijn best'? De bevoegde minister belooft plots dat er zo vlug mogelijk een oplossing komt. Welke en wanneer? Dat valt nog te bezien.  

jacht

Een goede maand geleden werden we zelf nog met de Waalse jachtproblematiek geconfronteerd. Op een pad ontmoeten we twee jagers die ons vriendelijk maar dringend meedelen dat er een jacht bezig is in het gebied en dat we niet verder mogen lopen. We antwoordden dat we nergens het rode bord gezien hadden. Ze beweerden dat er wel degelijk overal rode borden aangebracht waren en dat we waarschijnlijk niet goed opgelet hadden onderweg. Wat doe je dan? Omdraaien en terugkeren want we zijn niet zo gek dat we voor ons grote gelijk ons hachje willen riskeren. Op de terugweg hebben we extra opgelet en toch hebben we nog altijd niet de rode borden gezien waarvan de jagers zo stellig beweerden dat ze er wel degelijk hingen.

En nu lezen we dat alarmerend artikel in de krant La Meuse: "L'affichage des chasses pas obligatoire. Promeneurs en danger" (Aankondigen van jachten is niet verplicht. Wandelaars in gevaar).
Het artikel kwam er naar aanleiding van een incident met een wandelaar die op 26 november midden een jachtpartij beland was zonder dat hij aankondigingsborden gezien had. De man bleef gelukkig ongedeerd, maar verdere navraag leverde wel heel verontrustende resultaten op. Antwoord van de perswoordvoerder van de bevoegde Waalse minister: "Jagers MOGEN verbieden dat hun jachtgebied betreden wordt de dag dat er gejaagd wordt, maar ze zijn dat NIET verplicht". Inderdaad, de overheid legt de volledige verantwoordelijkheid bij de jagers zelf. "De jager is verantwoordelijk voor zijn schot. Hij/zij is burgerlijk aansprakelijk als er een ongeval gebeurt. Jagers moeten daarvoor trouwens een verzekering hebben. Het is de taak van de jager om ten allen tijde de veiligheid te verzekeren, en dat principe zou over het algemeen goed werken. De grote meerderheid van de jagers handelen gewetensvol, zijn zich ervan bewust dat veiligheid primordiaal is, en hebben maar één betrachting: zichzelf en anderen beschermen."
De woordvoerder van de jagers preciseert verder. "De boscode die ongeveer 8 jaar geleden gestemd werd, voorziet in art. 15 de verplichting om de toegangswegen tot het jachtgebied af te sluiten op de dag van de jacht. Maar het uitvoeringsbesluit werd nooit gestemd. Waarom? Omdat dat onbegonnen werk is... en omdat dit onoverkomelijke problemen schept voor landbouwers en geïsoleerde bewoners. Bovendien is het onmogelijk om er zeker van te zijn dat de rode affiches wel degelijk op alle toegangswegen aangebracht kunnen worden."
De reacties lijken dus vooral te wijzen op de onuitvoerbaarheid van de wet.

De bevoegde minister Collin laat nu weten dat hij aan twee mogelijke oplossingen denkt:

- Hij wil nu de gele aankondigingsaffiches verplicht maken op alle toegangswegen tot een jachtgebied. Waarom niet de rode? En hoe lost dat de bovenstaande opmerkingen op?

- Hij wil een website waarop alle datum- en geografische info over de jachten samengebracht wordt zodat iedereen handig kan nagaan waar en wanneer jachten zullen doorgaan. Hij verwijst naar het voorbeeld van de chasseengaume.be website. Reactie van de jagerswoordvoerder: "We vragen dit al 7 jaar aan 3 opeenvolgende ministers...".

Onze conclusie: weinig hoopgevende antwoorden. Onduidelijkheid blijft troef.
Ondertussen hebben officiële bronnen het over zo'n 35 jachtongevallen in 2015 (recentste gegevens), een aantal dat al jaren in dalende lijn gaat. Het recentste ongeval dateert van september dit jaar. Een vrouw zat op een terras met een vriendin toen een kogel (caliber .45) haar wang raakte. Het was een verloren kogel van jagers die in een naastgelegen veld op een everzwijn schoten. Van die 35 ongevallen zouden maar 5 te maken hebben met kogels. De andere ongevallen hebben met aanvallen van dieren te maken. Verder minimaliseert men de cijfers door te wijzen op het totaal aantal jagers (18.330) en de aantallen afgeschoten dieren (50.000 'grote' dieren).

Wat er ook van aan is, zelfs 5 kogel-gerelateerde ongevallen zijn teveel. En dit alles neemt bovendien niet weg dat we als wandelaars in Wallonië gedurende 3 maanden per jaar (1/4de van elk jaar) geen enkele zekerheid meer hebben dat we zonder risico kunnen stappen in Wallonië.

Wat kunnen we eraan doen? Druk zetten! Dit artikel delen! Dit in de aandacht brengen!