We begonnen de tocht met hooggespannen verwachtingen, en we eindigden redeliijk teleurgesteld. Het GR traject slaagt er niet echt in te boeien, en wat het hoogtepunt van de tocht had moeten worden kregen we door een omleiding niet te zien.

Gelukkig konden we in het begin een stukje meepikken van het ons nog onbekende Namur en dat was mooi meegenomen.

Duimen maar dat het volgende keer terug beter wordt.

 

Kaart     Reis info     Foto impressie     De wandeling     Andere GR's in de streek

 

Kaart

(als de kaart niet verschijnt, klik dan even op de refresh knop van je browser)

{gpxtrackmap}gr-126-namur.gpx{/gpxtrackmap}
(deze track is gekopieerd van de grsentiers.org website - de Waalse GR organisatie - en toont de situatie in juni 2017; de meest recente situatie vind je altijd bij hen)

 

Reis info

Een treinwandeling.

We stappen uit het treinstation van Namur en kunnen onmiddellijk aan de tocht beginnen.

We keerden terug vanaf het treinstationnetje van Lustin. Er stoppen treinen richting Namur en Brussel, of richting Dinant.

(Controleer deze info altijd zelf met de websites en apps van de betrokken openbaar vervoer maatschappijen - NMBS, De Lijn, Infotec... Dienstregelingen wijzigen regelmatig, en verschillen naargelang dag en uur van de verplaatsing)

 

Foto impressie 

ozio_gallery_lightgallery

 

De wandeling

Het jachtseizoen in Wallonië is weer begonnen. Dat loopt van begin oktober tot eind december. In die periode riskeer je altijd op door de jacht afgesloten gebieden te stoten met als gevolg dat je alternatieve paden en omwegen moet zoeken inzoverre dat al mogelijk is. Laat de wandelpret niet bederven en probeer je op voorhand zo goed mogelijk te informeren over drijfjachten in de streek waar je de tocht plant. De meeste gemeenten publiceren op hun websites wanneer jachten ("battues") ingericht worden op hun grondgebied. Mits wat zoek-en puzzelwerk is het mogelijk om te weten of een wandeltraject al dan niet jachtvrij zal zijn op een bepaalde datum.

Vorige keer namen we bij het eindpunt van de wandeletappe in Marlagne de bus naar het station van Namur.
Deze keer beslisten we niet de bus te nemen, maar de in de topogids beschreven aanlooproute naar het GR traject te stappen. Namur is één van die steden die we alleen maar kennen als doorgangspunt, hoog tijd om dat zwart gat in onze algemene kennis wat in te kleuren. Namur is tenslotte toch de hoofdstad van het Waals Gewest, en het is ook één van de twee steden waar in België twee belangrijke rivieren samenvloeien. In Namur komen Samber en Maas samen, in Gent Leie en Schelde. Een mooi Vlaams - Waals evenwicht.

Vanaf het station van Namur stappen we door de binnenstad. We krijgen een nogal grauw aandoend handelscentrum te zien, maar de route die we volgen is niet zozeer een toeristische rondgang, eerder een vlugge doorsteek naar het hart van de stad: Le Grognon.

Door zijn strategische ligging is Namur door de eeuwen heen altijd een fel bevochten stad geweest. Opeenvolgende vernielingen en perioden van heropbouw hebben er een erg onsamenhangend geheel van gemaakt. Dat belet niet dat we onderweg toch de merkwaardige belforttoren passeren. In tegenstelling tot de belforten in onze Vlaamse steden lijkt dit eerder een verdedigingstoren te zijn dan een belfort. Die indruk klopt, want de Tour Saint-Jacques dateert al uit de 12de eeuw en bewaakte als onderdeel van de middeleeuwse omwalling één van de toegangen tot de stad. Pas in de 18de eeuw kreeg het bouwsel de bestemming van belforttoren. De torenspits met de belfortklok werd toen bijgebouwd. Tot die tijd was het een kerktoren die de rol van belfort vervulde. Die kerk stond boven op de citadelrots, maar werd tijdens het Beleg van Namur in 1745 verwoest. Een jaar later nam dan de Tour Saint-Jacques de rol van belfort over.

Een paar meter verder stuiten we op een vreemd bronzen beeldgroepje. Het zijn Djoseph en Françwès, twee populaire lokale cartoonfiguren met hun slakken. Met de nodige zelfspot typeren ze de inwoners van Namur die de reputatie hebben nogal traag te zijn en het leven van de makkelijke kant te nemen. Alleen al het feit dat de Namurois zo'n beeld midden in hun stad plaatsen maakt ze in onze ogen sympathiek: beter ermee lachen dan je er aan te ergeren.

We steken de Samber over via de Pont de France en belanden zo op Le Grognon, het hart van de stad waar Samber en Maas samenvloeien. Le Grognon, vertaald als varkenssnuit, duidt op de vorm van dit stuk grond tussen de twee rivieren. Dit is de bakermat van de stad en hier bevindt zich ook de zetel van het Waals Parlement.

Hoog boven ons ligt de indrukwekkende citadel en dat is waar de tocht heen gaat. Een lange reeks trappen brengt ons helemaal boven met uiteraard als beloning voor de geleverde inspanningen mooie (alhoewel wat nevelige) zichten over de stad en haar rivieren.
Vanaf de 10de eeuw tot begin 20ste eeuw was de Naamse citadel een militair bolwerk dat voortdurend uitgebreid en aangepast werd. In de 19de eeuw was het één van de 10 belangrijkste forten in Europa. Niet alleen bovengronds is het een indrukwekkend geheel, onder de grond bevindt zich ook nog eens een enorm gangenstelsel. Napoleon moet de Naamse citadel ooit 'de termietenhoop van Europa' genoemd hebben.

Met de citadel ronden we onze eerste kennismaking met Namur af. Zoals meestal kunnen we hier alleen maar besluiten: onbekend is onbemind. De stad is een nadere verkenning zeker meer dan waard.

Het vervolg van de aanlooproute voert ons nu door een oudere residentiële wijk. Dit is duidelijk al lang de plaats waar de begoede burgers de drukke benedenstad kwamen ontvluchten. Toevallig ligt hier ook Le Milieu du Monde (het midden van de wereld). Het klinkt pretentieus, maar de naam heeft met de bewoners en deze wijk niets te maken. De plaats ligt exact midden tussen de valleien van de Maas en de Samber. Beide rivieren liggen op precies 2 km afstand van deze plaats. We lopen een onverharde weg in en komen anderhalve kilometer verder terecht op het punt waar we vorige keer het GR 126 pad verlieten.

De tocht gaat verder over het hoger gelegen plateau tussen Samber en Maas. Het is een nogal drukbevolkte streek en behalve in wat bosstroken lopen we meestal over verharde wegen waar de bebouwing nooit ver weg is. Af en toe zijn er mooie intermezzo's en gaat het door meer verlaten gebieden, maar we hadden er ons toch meer van voorgesteld. We hadden voortdurend het beeld van de machtige Maasvallei voor ogen, maar op dit plateau is daar helemaal niets van te merken. Eigen fout, we moeten maar eens af van dat beeld van Wallonië als één langgerekte verzameling van rotsachtige valleien…

Onderweg komen we wel twee reeën tegen, en dan nog op een plaats waar we het helemaal niet verwachtten. We aten net onze boterhammetjes op in een bebost dalletje bij een bron. In een straal van 100 m rond ons konden we tussen de bomen verschillende huizen zien. Toch passeren plots op nog geen 20 m afstand twee reeën. De dieren stoppen zelfs om ons eens goed te bekijken en verdwijnen dan rustig terug tussen de bomen. Ze zijn blijkbaar gewoon aan menselijke aanwezigheid. Hopelijk worden ze één dezer niet afgeknald want het jachtseizoen is volop bezig.

We komen aan in Bois-de-Villers. Volgens de topogids is dit een idyllisch dorp... Misschien zal dat in een ver verleden zo geweest zijn, maar wat wij ervan zagen verdiende die titel alleszins niet. We zijn dan maar doorgestapt met het vooruitzicht uiteindelijk toch die prachtige Maasvallei te zien verschijnen.

We wisten dat er een routewijziging aankwam. Vorig jaar hebben winterstormen zware schade aangericht in het Bois de la Grande Hulle. Uit veiligheidsoverwegingen en in afwachting van de nodige herstellingen heeft de gemeente de toegang tot het bos verboden. Dit is net het GR gedeelte dat langs de boshellingen boven Profondeville loopt en indrukwekkende panoramische zichten oplevert. We hadden gehoopt ook op de GR omlegging toch ergens van die mooie uitzichten te kunnen genieten, maar dat was niet het geval. Bovendien kwamen we terecht op de drukke N928 die we nog bijna 2 km moesten volgen tot helemaal bij de Maas. Laat die herstellingswerken maar wat vlugger opschieten, want op die manier mist de GR één van zijn mooiste passages.
(Opmerking 2013: het oorspronkelijke traject is terug hersteld en toegankelijk)

Meteen staan we beneden bij het eindpunt van deze wandeletappe. Redelijk ontgoocheld zat er niets anders op dan de brug over de Maas over te steken en naar het treinstation van Lustin te stappen. Als troostprijs krijgen we op de brug nog mooie zichten richting Profondeville en de rotsen van Frênes. Dat belooft alleszins voor het vervolg van het GR 126 pad.

 

Andere GR's in de streek

GR 125: Falmignoul - Floriffoux (60,4 km)