Een stevige tocht met als leidraad de Maasvallei. Vlammende herfstkleuren, geen jagers, een redelijk zonnige dag en een prachtig traject... een klassieker op de Waalse GR-paden.

Mooi meegenomen is dat begin- en eindpunt van de tocht met de trein te bereiken zijn.

 

Kaart     Reis info     Foto impressie     De wandeling     Andere GR's in de streek

 

Kaart

(als de kaart niet verschijnt, klik dan even op de refresh knop van je browser)

{gpxtrackmap}gr-126-burnot.gpx{/gpxtrackmap}
(deze track is gekopieerd van de grsentiers.org website - de Waalse GR organisatie - en toont de situatie in juni 2017; de meest recente situatie vind je altijd bij hen)

 

Reis info

Lustin is makkelijk te bereiken met de trein. Het stationnetje ligt op de lijn Namur - Dinant.
Vanaf het stationnetje is het nog ongeveer 1 km stappen tot de aansluiting met de GR route in Burnot.

Vanuit Dinant gaan om het uur treinen richting Namur en Brussel. Die lijn passeert langs Lustin.

(Controleer deze info altijd zelf met de websites en apps van de betrokken openbaar vervoer maatschappijen - NMBS, De Lijn, Infotec... Dienstregelingen wijzigen regelmatig, en verschillen naargelang dag en uur van de verplaatsing)

 

Foto impressie 

ozio_gallery_lightgallery

 

De wandeling

We vertrekken aan de Maas bij het sluiscomplex van Rivière waar net een met schroot volgeladen aak versast wordt. We zien het schip langzaam zakken in de sluis en beginnen dan vol goede moed aan een stevige klim naar het uitzichtpunt Les Sept Meuses. Iets later staan we al op 250 m hoogte en ontvouwt zich een prachtig panorama over de Maasvallei. Er is hier een platform ingericht vanwaar deltavliegers en glijparachutes een aanloop nemen voor hun vluchten over de streek.

Wat verder is op het uitzichtpunt een volledig doorzichtige luchtbel (de 'Sphair') gebouwd, compleet met ligbed en muziekinstallatie. Het ding hoort bij een restaurant / hotel waar comfort en romantiek voor een stevig prijsje te koop zijn. Gelukkig is er ook nog een plaatsje opengelaten voor wie gratis van de mooie zichten wil genieten.

We dalen terug af langs de beboste valleiflank en komen terecht in Rouillon. Nog geen kilometer verder liggen de tuinen van Annevoie, ook wel 'Petit Versailles' genoemd. Wie er nog nooit geweest is, moet zeker proberen wat tijd uit te trekken om de plaats te bezoeken. Alleen al het waterspel van de ingenieus aangelegde fonteinen is meer dan de moeite waard.

We steken de Maas over en volgen aan de overkant het jaagpad richting Godinne. Het uitzichtpunt waar we kort geleden nog stonden ligt nu hoog boven ons. De rivier is hier op zijn mooist. De oude priorij van Godinne, wat verder een eiland en de vlammende kleuren van de beboste hellingen, het levert mooie plaatjes op.

In Godinne verlaat GR 126 de Maas en maakt een wijde omtrekkende beweging door de streek. We lopen het tunneltje onder het station van Godinne door en beginnen aan een lange klim. Langs de muur van het domein van Tricointe komen we bij een klein gehucht. Wat verder daalt de route naar de vallei van de Bocq. Aan de overkant ligt een enorme steengroeve, maar om daar te raken moeten we eerst helemaal naar beneden en het riviertje oversteken. Er volgt nu een steil stijgend pad dat ons helemaal tot boven de groeve brengt. Dit is echt wel dé kuitenbijter van de tocht... Eenmaal boven wordt het traject gelukkig een tijdlang veel vlakker. Een paar kilometer verder komen we aan in Evrehailles, een rustig dorp waar weinig of niets doet denken aan de drukke Maasvallei die op nauwelijks 4 km in vogelvlucht van ons ligt.

We trekken nog een tijdje verder door het open landschap, passeren een bord dat er op wijst dat de drijfjachten nooit ver weg zijn, en duiken dan terug de bossen in om langzaam af te dalen tot bij de ruïnes van het Kasteel van Poilvache. Allemaal bekende plaatsen die we tijdens vroegere tochten in de streek al konden bezoeken. De dagen zijn kort en met nog redelijk wat kilometers voor de boeg kunnen we maar beter doorlopen. Nog een sterk dalend pad later staan we terug bij de Maas, vlakbij het gehucht Houx. Boven de steile rotswanden zien we meteen de kasteelruïnes die we net links lieten liggen.

Tijd nu voor een tweede wijde bocht door de streek. We stijgen verschillende kilometers door het Bois Wuilmotte en volgen een ruw modderig pad dat ons vlakbij het gehucht Awagne brengt. Daar buigt de route terug af naar de Maasvallei en brengt ons tot bij de ingang van de steengroeve van Leffe. Ooit raakten we hier de weg kwijt, maar met de topogids erbij was het deze keer duidelijk dat we door de toegangspoort gewoon het fabrieksterrein bij de groeve konden inlopen. Daar vertrekt een gemeentelijk pad (het Sentier Sainte-Anne) dat afdaalt naar de vallei van de Ruisseau des Fonds de Leffe. Beneden komen we uit bij de bekende Abdij van Leffe. Vroeger kon je hier in een museumpje de 'Histoire de la Leffe' ontdekken, maar ondertussen is dat ook al verleden tijd. Het pand staat er gesloten bij en het lijkt er niet op dat dit tijdelijk is. Nu ja, het bier dat onder de naam Leffe bekend staat heeft ook niks meer met echte abdijbieren te maken. Het gelijknamige suikerbrouwsel is een belediging voor iedere bierliefhebber, maar suikerdrankjes verkopen nu eenmaal goed...

Het einde van de tocht komt in zicht. We lopen door de eerste Dinantse straten om dan terug boven de huizen uit te klimmen langs een pad dat de oude vestingmuren van de stad volgt. We passeren de 15de eeuwse Taravisée-toren en dalen dan steil langs glibberige trapjes af naar de N936. Aan de andere kant torent de citadel boven ons uit, maar dat is iets voor een volgende GR 126 etappe.

Wij lopen naar het station en passeren daarbij nog langs het monument voor Adolphe Sax, de uitvinder van de saxofoon. De man werd in Dinant geboren maar verhuisde rond zijn 27ste naar Parijs waar hij de rest van zijn leven woonde en werkte. Steenrijk is Sax met zijn uitvinding niet geworden. De saxofoon werd in 1846 gepatenteerd, maar concurrenten vochten via rechtszaken de geldigheid van het patent aan. De juridische strijd duurde vele jaren en ondertussen ging de man door allerlei omstandigheden ook nog eens twee keer failliet. Uiteindelijk kreeg hij toch nog tijdens zijn leven de eer die hij verdiende: het patent werd officieel bevestigd en kon hem niet meer afgenomen worden.

 

Andere GR's in de streek

GR 125: Falmignoul - Floriffoux (60,4 km)

GR 129: Ermeton-sur-Biert - Dinant (26 km)
GR 129: Dinant - Gendron-Celles (17 km)

GR 575/576: Celles - Spontin (16,7 km)
GR 575/576: Spontin - Sart-Bernard (19,1 km)