Van het hoogste punt van België afdalen naar Malmedy, eerst door de Setai en de Fraineu Venen, dan langs het grillig en snelstromend Trô Maret riviertje.
Een pracht van een natuurtocht die nooit verveelt, tenzij op het einde omdat het contrast met de bewoonde wereld zo groot is.

 

Kaart     Reis info     Foto impressie     De wandeling     Andere GR-tochten in de streek 

 

Kaart

(deze track is gebaseerd op informatie uit de grsentiers.org website - de Waalse GR organisatie; consulteer altijd hun website voor de meest recente situatie)

 

Reis info

Botrange (halte Signal de Botrange) is te bereiken met een TEC bus vanuit Verviers (390) of vanuit Eupen (394). Beide ritten duren ongeveer 25 minuten.
Zelf startten we de tocht vanaf de halte Baraque Michel (2 haltes voor Signal de Botrange) die met dezelfde bussen bereikbaar is.

Vanuit Malmedy reis je makkelijkst terug naar Verviers met TEC bus 395 en vandaar eventueel verder met de trein naar Eupen. De busrit duurt bijna een uur.

Er bestaat een busverbinding van Malmedy naar Botrange (met overstap in Bütgenbach of Sourbrodt naargelang de bus). Jammer genoeg is die praktisch gezien onbruikbaar want je zou al vlak na de middag uit Malmedy moeten kunnen vertrekken.
Ook met de auto organiseer je de tocht dus best vanuit Verviers of Eupen.

(Controleer deze info altijd zelf met de websites en apps van de betrokken openbaar vervoer maatschappijen - NMBS, De Lijn, Infotec... Dienstregelingen wijzigen regelmatig, en verschillen naargelang dag en uur van de verplaatsing)

 

Foto impressie 

ozio_gallery_lightgallery

 

De wandeling

Het deel GR 56 tussen het Signal de Botrange en de Pont de Beleu (5,7 km) liepen we al verschillende keren tijdens vorige wandelingen door de Hoge Venen. Dit traject valt namelijk samen met dat van GR 573 (zie de etappe GR 573: Botrange - Solwaster). Als je het nog nooit eerder liep, dan is het beslist een aanrader.
Zelf kozen we ervoor om een andere aanlooproute naar de Pont de Beleu te nemen met vertrek aan de Baraque Michel. Het traject is niet alleen korter (2,6 km) maar loopt ook een stuk makkelijker. Drie kilometer minder, op een korte winterdag zijn drie kwartier tijdwinst mooi meegenomen.

We kozen een droog winterdagje. Op de Hoge Venen hing wel een lichte mist die het landschap in een ietwat mysterieus en verstild sfeertje onderdompelde.
We bereiken vlot de schuilhut bij de Pont de Beleu en van daar gaat het al even vlot tot de plaats Les Six Hêtres waar GR 56 en GR 573 splitsen. De vorige keren dat we hier langsliepen vroegen we ons telkens af waar die beuken dan wel waren. We veronderstelden dat ze er ooit stonden, maar dat ze inmiddels verdwenen waren. Nu blijkt dat ze er wel degelijk zijn, maar dan een paar honderd meter verder langs het GR 56 traject. Les Six Hêtres is een opvallende en bijzondere plek zo midden in deze veengebieden.

De wit-rode tekens leiden ons naar het Setai Veen dat we via soms eindeloos lijkende vlonderpaden doorkruisen. Het Setai Veen gaat ongemerkt over in het Fraineu Veen en plots lopen we langs een klaterend beekje. Het is het Trô Maret riviertje dat wat verder in het veen ontspringt en dat we zo'n 4 à 5 kilometer zullen volgen. De Trô Maret wordt dikwijls omschreven als het spectaculairste en wildste riviertje in de Ardennen. Wel wat overdreven naar onze mening, maar een plaatsje in de top 5 van mooiste en snelststromende Ardennenriviertjes verdient de Trô Maret zeker en vast. Net als bij de Hoëgne, de Helle, de Bayehon, Ninglingspo en Chefna is het pad soms ruig, modderig, rotsig, loopt het over stukjes al of niet onderhouden vlonderpaden en is er zelfs hier en daar een beveiligingskabel gespannen. Gevaarlijk wordt het evenwel nooit. Na een zestal kilometer mondt de Trô Maret goed 250 m lager uit in de Warche die op haar beurt weer een zijrivier is van de Amblève. Vooral het laatste stuk stroomt het riviertje diep onder ons door een smalle steile kloof. Er wordt trouwens geregeld aan canyoning gedaan.

Met een mooi uitzicht naar de Warchevallei buigt ons pad weg van de Trô Maret en nemen we terug wat hoogte. De route passeert langs de Ferme Libert, nu een restaurant, maar je kunt er ook nog terecht voor een drankje, koffie en gebak. Je wordt dan wel in een aparte ruimte geplaatst die niet eens verwarmd is, toch niet toen wij er waren. Dat je van daaruit zicht hebt op de restaurantruimte waar wat gasten in hemdsmouwen gezellig zitten te tafelen, is niet meteen goede reclame voor het etablissement. Het werd dan ook een 'vluggertje koffie'.

De route daalt voorbij de Ermitage Saint-Antoine, een kluis die al sinds de 13de eeuw in gebruik is. Zelfs nu zou er nog altijd iemand verblijven.
We lopen langs de buitenrand van Bernister waar een monument voor Guillaume Apollinaire opgericht is. Op 19-jarige leeftijd verbleef hij in 1899 maandenlang met zijn broer in een pension in Stavelot, achtergelaten door zijn moeder en haar toenmalige vriend. Per brief verzocht ze hen uiteindelijk om stiekem (geld had ze niet) met de noorderzon te verdwijnen en haar te vervoegen in Parijs. Al die tijd maakten de broers lange omzwervingen door de streek en de Hoge Venen, en kende Guillaume zijn eerste liefde. Apollinaire stierf in 1918, inmiddels beroemd als groot Frans schrijver en dichter, en tot zijn dood bevriend met Picasso. Pas veel later ontdekte men in Stavelot de identiteit van de 'twee arme vreemdelingen'... Een beetje hetzelfde verhaal als met Vincent van Gogh die al na korte tijd verbitterd en onbegrepen de Antwerpse Academie verliet, maar er later toen hij beroemd was toch maar mooi een gedenkplaat kreeg.

GR 56 gaat nog wat sneller dalen en bijna hollend lopen we wat later Malmedy in. Net voor we de Warche oversteken komen we voorbij de plaats waar een ander GR pad vertrekt, GR 14, voorlopig nog een nobele onbekende voor ons.

 

Andere GR-tochten in de streek

GR 573: Botrange - Solwaster (18,5 km)
GR 573: Eupen - Botrange (22,4 km)

GR 14