GR 575/576: Sart-Bernard - Andenne (23,7 km)

IMG 3588

Een voor ons totaal onbekende streek die verrast door de voortdurend wisselende omgevingen. 'Kunst in de Natuur' objecten kruiden de wandeling met een artistiek smaakje. Een cafeetje uit vervlogen tijden vervolledigt het plaatje. Allen daarheen.

  

Kaart

(deze track is gekopieerd van de website grsentiers.org, en toont de situatie in juli 2017; de meest recente situatie vind je altijd bij hen)

 

Reis info

Het treinstation van Sart-Bernard ligt pal op het GR 575/576 traject. Je komt er door vanuit Brussel de trein naar Namur te nemen. Daar overstappen op de L-trein naar Ciney. Sart-Bernard is bereikbaar zowel in de week als in het weekend.

De tocht eindigt in Andenne. Het station ligt op nog ruim 1 km van het eindpunt van de wandeling, aan de overkant van de Maas. Andenne ligt op de lijn Namur – Liège.

Wie van begin- naar eindpunt (of omgekeerd) wil met de trein zal altijd moeten rekening houden met een overstap in Namur.

(Controleer deze info altijd zelf met de websites en apps van de betrokken openbaar vervoer maatschappijen - NMBS, De Lijn, Infotec... Dienstregelingen wijzigen regelmatig, en verschillen naargelang dag en uur van de verplaatsing)

 

Sfeerbeelden

  • IMG_3578
  • IMG_3583
  • IMG_3588
  • IMG_3598
  • IMG_3599
  • IMG_3601
  • IMG_3607
  • IMG_3608
  • IMG_3613
  • IMG_3615
  • IMG_3623
  • IMG_3624
  • IMG_3626
  • IMG_3628
  • IMG_3632
  • IMG_3633
  • IMG_3635
  • IMG_3640
  • IMG_3644
  • IMG_3646
  • IMG_3651
  • IMG_3652
  • IMG_3658
  • IMG_3664
  • IMG_3668
  • IMG_3670
  • IMG_3671
  • IMG_3672
  • IMG_3679
  • IMG_3681

 

De wandeling

We zijn de enigen die iets voor half elf uitstappen in Sart-Bernard. Zoals we vorige keer al konden vaststellen heeft het plaatsje niets te bieden. Misschien maar goed ook, want we hebben een redelijke afstand voor de boeg.

Voor we volop van de natuur kunnen genieten moeten we eerst twee drukke verkeerswegen dwarsen: de N4 (Namur - Marche-en-Famenne) en de E411. De N4 is een typisch voorbeeld van een drukke baan waar fietsers en voetgangers compleet genegeerd worden. Een betonnen vangrail scheidt beide rijrichtingen af en maakt het onmogelijk over te steken. Een stukje omleidingsweg en een tunnel leiden het dwarsend verkeer onder de N4 door. Dat zo'n omweg allesbehalve aantrekkelijk is voor fietsers en voetgangers, daar staan onze wegenontwerpers liever niet bij stil. Als de auto's maar kunnen doorrazen…

Eenmaal de E411 voorbij lopen we al vlug in een uitgestrekt landbouwlandschap. Een vlasveld licht blauw op. Prachtig! We passeren langs Mont-Sainte-Marie, ooit van de vroege Middeleeuwen tot begin 19de eeuw een parochie. Vandaag schieten alleen nog een Romaanse toren en een geklasseerde kapel over, netjes gerestaureerd, maar niet publiek toegankelijk.

Van Mont-Sainte-Marie daalt het naar de vallei van de Ruisseau du Tronquoy. De witte hoeve van Basseille schittert al van ver in de zon.

Iets voorbij de boerderij prijkt op een heuveltje de Slangedraak. De sculptuur maakt deel uit van een initiatief waarbij op verschillende plaatsen in de streek kunstwerken in de natuur te zien zijn. Ieder jaar in mei wordt er een week rond dit thema gefeest, zie www.lafetedemai.org. Enkele kortere wandelroutes leiden bezoekers langs de kunstobjecten, maar ook langs ons GR 575/576 traject komen we er later op de dag nog een aantal tegen.
Het pad stijgt weer geleidelijk en zo komen we op een T-splitsing bij een veldweg waar een 10 km lange verbindingsroute naar Namur start. Voor ons gaat het de andere kant op, naar Mozet. Net als Crupet tijdens de vorige tocht is Mozet "een van die mooiste dorpen van Wallonië". Er staat een kasteel (domein is niet toegankelijk) en de huizen zijn allemaal in dezelfde typische grijze kalksteen gebouwd. Zoals bij die andere 'mooiste' dorpen vragen we ons af waarom net deze plaats die titel meent te mogen dragen. Ons lijkt het in ieder geval iets te afgelikt om echt mooi te zijn. Alle spontaneïteit is weg, bovendien valt er niets te beleven, er is zelfs geen café.
In Mozet vertrekt een 'binnendoor' variantroute via Gesves naar Porcheresse. Die route maakt eveneens deel uit van het GR 575/576 traject.

Op weg naar Goyet passeren we een mooie vierkantshoeve. De GR tekens zijn overal duidelijk zichtbaar aangebracht, maar tegelijk staan ook overal bordjes 'Propriété privé'. Op de binnenkoer zien we stoere jeeps en een quad. Land'ventures organiseert paintball en andere teambuilding activiteiten op de omliggende terreinen. Onbegrijpelijk hoe een bedrijf dat teambuilding en buitenactiviteiten centraal stelt er tegelijk alles aan doet om wandelaars te ontmoedigen. De GR tekens sturen ons een wei in waarnaar ook de bordjes 'Paintball' wijzen. Gelukkig is alles stil, we riskeren niet met klodders verf beklad te worden. Het gaat nu langzaam omlaag. Voor ons opent zich in de verte plots de vallei van de Samson.

Het GR 575/576 traject volgt de valleiwand over een hoog pad, vooral door bos. Het riviertje de Samson blijft onzichtbaar. Door de bomen ontwaren we af en toe aan de overkant wat rotsformaties en een weg diep onder ons. Zo bereiken we Goyet, een dorp waar we de Samson oversteken. Er is een taverne/restaurant net over de brug, maar zelfs op een zonnige zondag is de plaats gesloten.

We klimmen terug wat en duiken dan geruime tijd een bos in. De volgende bestemming is het dorp Strud. Het loont de moeite om de trappen naar het mooie romaanse kerkje op te klimmen. Op het ontruimde kerkhofje naast de kerk wordt door de bewoners een 'middeleeuwse' tuin onderhouden. Planten worden in verschillende categoriëen ingedeeld (o.a. kruiden voor de kookpot, medicinale planten, gifplanten...) en samengebracht in aparte perkjes. De akelei stond er erg mooi bij. Ideaal picknick plaatsje ook.

Maar we zijn er nog niet. De volgende bestemming is Groynne. Ondertussen is onze watervoorraad met het warme weer danig geslonken. Iets buiten Strud passeren we een huis waar de bewoonster zich laat zien. We vragen om de waterfles aan de kraan te mogen vullen, maar dat verzoek wordt lachend geweigerd. Niks kraantjeswater, we krijgen zomaar een fles mineraalwater aangeboden, we mogen zelfs kiezen tussen bruisend of plat water. En betalen mogen we ook al niet. Ondertussen vertelt de vrouw enthousiast over het Kunst in de Natuur project waarvan we iets verder weer een realisatie tegenkomen.

Als we aankomen in Groynne lijkt het dorp net zo uitgestorven als alle vorige die we op deze tocht al tegenkwamen. Maar dan bemerken we aan de kerk een cafeetje, geopend! We stappen binnen en kunnen onze ogen nauwelijks geloven. Dit cafeetje is zo'n 50 jaar geleden blijven stilstaan. Geen tapkranen. Het bier wordt gedronken uit de fles, tenzij je het in een glas wil. De waardin is 90 en staat nog altijd rechtop achter de toog. Een oude jukebox aan de muur heeft al een eeuwigheid geen geluid meer geproduceerd. Maar het bier is fris, de paar stamgasten zien een praatje wel zitten, en voor we het goed en wel beseffen lijken we hier al jaren te komen. Jammer genoeg is ook dit café geen lang leven meer beschoren. Als de waardin er mee stopt is het over en uit voor dit café.

Na Groynne daalt het naar de Maasvallei. Plots kijken we uit over Andenne... van over het kerkhof. Op die manier zijn we nog nooit een stad ingelopen. Wel origineel.

Nog voor de Sainte-Begge kerk houden we het GR 575/576 traject voor bekeken en lopen verder het stadje in. Voor het treinstation moeten we nog tot over de Maas stappen, ruim een kilometer verder.

 

Andere GR's in de streek

-

Facebook

Door verder te surfen op deze website gaat u akkoord met het gebruik van cookies voor een betere surfervaring, voor bezoekers statistieken en voor het linken met sociale media. U kunt dit ook weigeren.