GR 571: Stoumont - Coo (14,1 km)

IMG 0548

Temperaturen van 30°, rugzak met kampeeruitrusting en een flink aantal hoogtemeters. Resultaat: een korte tocht waarvan ons vooral de rust en de prachtige panorama's bijblijven.

 

Kaart

(deze track is gebaseerd op informatie uit de website grsentiers.org, de Waalse GR organisatie; consulteer altijd hun website voor de meest recente situatie)

 

Reis info

Na een laatste nachtje in de tent vertrokken we gepakt en gezakt met de volledige uitrusting uit Comblain-au-Pont. De bus bracht ons in 45 min. naar Stoumont waar we de tocht de vorige dag afbraken.

Vanuit Coo ging het huiswaarts. Er is een treinstation vanwaar we naar Liège spoorden en van daar weer verder.

(Controleer deze info altijd zelf met de websites en apps van de betrokken openbaar vervoer maatschappijen - NMBS, De Lijn, Infotec... Dienstregelingen wijzigen regelmatig, en verschillen naargelang dag en uur van de verplaatsing)

 

Sfeerbeelden

 

De wandeling

Het plan was om onze wandeldriedaagse af te sluiten met een tocht van 16,5 km van Stoumont naar Trois-Ponts. We moesten wel onze kampeeruitrusting meedragen want vanuit Trois-Ponts terugkeren naar Comblain-au-Pont zat er niet in, tenzij we daar nog een nachtje langer wilden kamperen. Bij de terugrit naar Luik passeert de trein wel langs Rivage, maar daar uitstappen om de rugzakken op te pikken betekent nog eens 2 uren wachten op de volgende trein, en dan wordt het al vlug te laat om nog dezelfde dag terug thuis te raken.

We wisten dat het een zware tocht zou worden. Qua afstand en hoogtemeters moest dit traject niet onderdoen voor dat van de vorige dag (Remouchamps - Stoumont). De aanhoudende hitte, gecombineerd met een volledig gepakte rugzak zouden er geen lachertje van maken. Gelukkig bood het geplande wandeltraject ook een plan B. Onderweg naar Trois-Ponts passeert GR 571 door Coo en daar is ook een treinstation. Indien nodig konden we de wandeling altijd daar afbreken. Uiteindelijk werd het plan B.

Iets voor halfelf dropt de bus ons aan de kerk van Stoumont. We zoeken meteen een schaduwplekje want we hebben nog niets gegeten. Na een gesmaakt stuk stokbrood en wat kaas uit de Boulangerie / Charcuterie van Comblain-au-Pont betreden we het zinderende asfalt van de N633. Voor we gisteren in Stoumont toekwamen waren we al een flink stuk afgedaald, maar de uitzichten en de kaart tonen dat we toch nog altijd zo'n 130 m hoger dan de Amblève lopen. Een combinatie van veld- en boswegen brengt ons uiteindelijk helemaal beneden op een brug over de rivier. Onderweg passeren we het indrukwekkende Kasteel Froidecour. Een mooi stukje.

Opmerking:
Het vroeger korte stukje tot bijna aan het kasteel van Froidecour is sinds 2019 vervangen door een veel langer traject. Toen wij de route liepen was deze wandeletappe nog 11,2 km lang, nu is ze door deze verlenging 14,1 km lang. 

Aan de overkant van de Amblève gaat het terug omhoog. Het gehucht Monceau is een stemmig plaatsje. Een bank en een oud wasbekken nodigen uit tot even pauzeren. We lebberen de waterfles leeg en stappen dan naar een huis waar we iemand buiten zagen om te vragen of de fles opnieuw met kraantjeswater kan gevuld worden. De man blijkt de plaatselijke toerismepromotor te zijn en begint enthousiast over Monceau te vertellen. Hij had ons het wasbekken zien fotograferen en vroeg of we wisten wat het precies voorstelde. 'Een wasbekken?' probeerden we aarzelend. Het antwoord was maar gedeeltelijk juist. Het eerste deel waar het verse bronwater in loopt werd gebruikt voor het huishouden (water om te drinken, om eten mee te bereiden en te spoelen... ), in het tweede deel koelden de melkvaten tot ze opgehaald werden, en in het derde bassin werd de was gedaan. Een simpel maar functioneel systeem. Het water komt van een veel hoger gelegen bron. Ook vandaag wordt het gehucht (minder dan 50 inwoners) nog altijd bevoorraad door een apart watercircuit dat afkomstig is van een andere nabijgelegen bron. Een specifieke reglementering laat dit toe en voorziet de nodige controles. Dat leidingwater mag echter geen buitenstaanders bedienen. Daarom haalt de Gîte Rural achter ons bankje zijn water uit een zelfgeboorde put. Simpel kraantjeswater is dan toch niet zo simpel! Het water van Monceau in onze fles is alleszins verfrissend koel en lekker.

GR 571 trekt nu naar het bovenste waterbekken van de hydro-elektrische centrale van Coo. We stijgen tot net geen 500 m hoogte. De uitzichten zijn prachtig, toch op de momenten dat we erin slagen het zweet uit onze ogen te wrijven. Het grote waterbekken zelf krijgen we niet te zien, dat is streng omheind.
We lopen een stuk bebost veengebied door en passeren dan langs de indrukwekkende elektriciteitscentrale. Het gezoem en geknetter van de installaties en de leidingen die hier naar alle windrichtingen vertrekken zijn niet uit de lucht.

Bij het Croix des Chênes vinden we een bank met een prachtig uitzicht. Tijd voor nog wat Eau de Monceau en een boterhammeke. Voor het eerst komt een groep wandelaars voorbij. Het zijn jongeren van een jeugdbeweging, gepakt en gezakt. De meesten lopen op licht schoeisel en ondanks de hitte zien ze er niet zwaar bezweet of aangedaan uit. Lang kunnen die nog niet op stap zijn, alhoewel ze er toch opvallend stil bij lopen. Twee jongemannen in een auto (waarschijnlijk leiding) vertellen hen welke richting ze verder uit moeten.

We zetten ons ook terug in beweging en komen weer in schaduwrijk bos terecht. Asfalt wordt bosweg en het begint stevig te dalen. We naderen Coo. Plots is het pad versperd. Vers omgezaagde dennen liggen languit over de weg. Wat verder huilen en brommen motorzagen en zien we zelfs de dennen omvallen. Het is zaterdag, een toeristische topweek, maar blijkbaar zien ze er hier geen graten in om op grote schaal bomen te vellen. De boomkadavers over de weg zijn een onoverkomelijke hindernis, en als we het toch zouden willen proberen dan vertellen de nog altijd omvallende bomen ons dat we goed gek zouden zijn. We ploffen neer op de bank en proberen te begrijpen hoe dit zomaar kan. Bordjes met verwittigingen of verbodstekens hebben we nergens gezien. We hebben niets tegen goed bosbeheer, maar hier lijken ze dat toch wel te doen met totale minachting voor alles en iedereen.

We bestuderen de kaart en zien dat een paar 100 m terug een ander pad ons toch nog in de goede richting kan brengen. Wat later zien we het vanuit de hoogte liggen. Het pad is nogal overwoekerd, maar het is doenbaar. Na nog een stuk asfalt staan we dan toch bij het plaatsnaambord Coo. Het weggetje waar we hadden moeten uitkomen ligt er rustig bij. Ook hier geen enkele aanduiding van de boskap die wat verder bezig is.

We kronkelen door een paar straatjes. Wat verder steekt een hoge paal met een eigenaardige bolle top boven het groen uit. PlopsaCoo? We komen uit bij de Amblève. Hier is het een en al parking en horecazaken. Dit is duidelijk het toeristische centrum Coo. We lopen tot op de brug en dalen de trapjes af voor de klassieke kiekjes van de watervallen van Coo. Herinneringen aan schooluitstappen duiken op. Na de fotosessie hebben we het wel gehad. De hitte en de vermoeidheid maken de schaduwrijke terrassen onweerstaanbaar. We ploffen ergens neer, bestellen een stevig bier en een pizza, en wachten op de trein.
Het resterende stukje GR 571 van Coo naar Trois-Ponts, dat zijn zorgen voor latere en frissere tijden.

 

Andere GR's in de streek

GR 14

GR 5

Facebook

Nieuwsbrief registratie

Met de Nieuwsbrief blijf je makkelijk op de hoogte van onze activiteiten en van nieuwe inhoud op de website. De Nieuwsbrief wordt enkel gestuurd als er iets te melden valt.

Ik stem ermee in om mijn persoonlijke gegevens te verzamelen, op te slaan en te gebruiken voor de verzending van de Nieuwsbrief. Lees het privacybeleid

Help ons spam te voorkomen en vul het resultaat van de som in!

captcha

() Verplichte velden

×

Door verder te surfen op deze website gaat u akkoord met het gebruik van cookies voor een betere surfervaring, voor bezoekers statistieken en voor het linken met sociale media. U kunt dit ook weigeren.