GR 575/576: Sprimont - Remouchamps (21,4 km)

IMG 6258

Op gevaar af in herhaling te vervallen: dit is een mooie tocht die de Condroz alle eer aandoet. Veldwegen met panoramische zichten, af en toe wat bos, flink wat stijgen en dalen. Altijd hetzelfde liedje, maar wel eentje dat nooit verveelt.

  

Kaart

(deze track is gekopieerd van de website grsentiers.org, en toont de situatie in juli 2017; de meest recente situatie vind je altijd bij hen)

 

Reis info

Van Liège-Guillemins gaat het met de bus naar de halte Sprimont Fond de Leval. Van de halte is het nog 1,6 km stappen tot waar we vorige keer de GR verlieten. We steken de duim op, maar deze keer lukt het niet... en na een tijdje geven we het op want het is toch de moeite niet meer.

In Remouchamps eindigt de tocht bij de bushalte Remouchamps Grottes. Met de bus gaat het terug naar Liège.

Begin- en eindpunt van de tocht worden door dezelfde buslijn bediend. Ideaal om eventueel de auto op een van beide plaatsen te parkeren.

(Controleer deze info altijd zelf met de websites en apps van de betrokken openbaar vervoer maatschappijen - NMBS, De Lijn, Infotec... Dienstregelingen wijzigen regelmatig, en verschillen naargelang dag en uur van de verplaatsing)

 

Sfeerbeelden

 

De wandeling

Zoals in de reisinfo gemeld zijn we al goed opgewarmd als we bij de start van de wandeling aankomen. Het pad stijgt langzaam naar het gehuchtje Lillé en vandaar verder naar de kam (tige) van een typische langgerekte Condroz-heuvel. De zichten over de streek bouwen zich op naargelang we hogerop lopen. Boven staat een stevige en nog redelijk koud aanvoelende bries. We volgen de kam lange tijd met uitzicht naar beide kanten. Rechts stroomt in de verte de onzichtbare Amblève. Een 4-potige watertoren heeft een goede plek gevonden op deze hoogte.

Even gaat het door een buitenwijk van Florzé om de N30 over te steken en dan lopen we richting het Bois de Warnoumont. Omdat we het fototoestel thuis hebben laten liggen proberen we het met de smartphone, maar dat voelt erg onwennig. Bovendien zijn we vergeten het ding op te laden. Wat waarschuwingspiepjes en amper een paar foto's later geeft de batterij de geest. De mooie, maar ook modderige doortocht van het bos zullen we later jammer genoeg niet meer opnieuw kunnen bekijken. Foto's lijken misschien vervelend voor een buitenstaander, maar ons laten ze - samen met het tekstverslag - altijd toe een wandeling later opnieuw te beleven alsof we ze terug aan het lopen zijn. Als we het bos verlaten staan we vlakbij de A26-E25 snelweg. Het is middag, de maag grommelt en we zien een verleidelijk zitplaatsje met mooi zicht, weg van het wat hoger voorbijsnellende verkeer. Zonder autoweg en verkeerslawaai achter ons zou het echt een romantisch plaatje opgeleverd hebben.

Tussen twee happen door denk ik er opeens aan dat het fototoestel misschien toch in de rugzak zit. Het was er simpelweg meer dan een week niet uit geweest! Dan maar meteen het mooie plaatje vastgelegd, uiteraard zonder snelweg. Wat kunnen foto's bedriegen... En tegelijk daagt het dat we ook altijd een batterypack bij hebben. Meteen de smartphone ingeplugd zodat die weer bruikbaar is. Een goed uur later is die in de rugzak weer helemaal opgeladen. De technologie staat voor niets, je moet er alleen aan denken dat je het allemaal bij hebt.

We lopen onder de autoweg door en stijgen via het gehuchtje Hotchamps terug naar bijna 320 m hoogte. Ergens beneden de lange helling moet er een 'chantoir' zijn, een plaats waar een beekje ondergronds gaat. De chantoirs zijn een typisch fenomeen in het karstlandschap (kalksteen ondergrond) tussen Louveigné en Remouchamps. Al dat water vormt een heuse ondergrondse rivier, de Rubicon, die onder andere door de grotten van Remouchamps stroomt en daar kan bewonderd (en zelfs bevaren) worden.

Het traject daalt, eerst redelijk steil, dan langzamer. We passeren door een residentiële camping, een nogal goor uitziende bedoening, maar dat zal de bewoners worst wezen. Zij voelen er zich evengoed, misschien zelfs nog beter thuis dan de bezitters van een duur buitenverblijf in een wijk bij Benidorm waar alleen maar afgunstig naar elkaars financiële status gekeken wordt. En qua smakeloosheid is er sowieso geen verschil.

We komen aan in Rouge Thier naast een weer typisch langgerekte ijzerhoudende heuvel. De paden die we hier volgen kleuren roestbruin van de door het water afgevoerde grond, een glibberige moeilijk te belopen smurrie. Uiteindelijk dalen we af naar het dorp Deigné. De kern is een nog redelijk harmonisch geheel. Vreemd om in de schaduw van de kerktoren en de beschermde lindes een modern aandoend houten gebouw te vinden met een 4-tal picknicktafels onder een lang afdak.

Het traject trekt voor lange tijd de bossen in. Stijgen, dalen, dan weer stijgen langs een mooie beekvallei. Boven lopen we even op de grens van de Porallée (zie de tocht Polleur - Sedoz op het GR 15 pad). Er volgt een afdaling waar maar geen einde lijkt aan te komen. Bijna beneden aan de N666 krijgen we het hoge viaduct van de A26-E25 te zien. Er volgt nog een laatste kuitenbijter, we dwarsen een weide, lopen vlak onder het viaduct door dat we bijna met de hand kunnen aanraken, en komen na een steile afdaling via een paar trapjes aan in het centrum van Remouchamps. We hadden deze plaats bij een eerdere doortocht op het GR 571 pad al opgemerkt. Binnenkort zullen we hier nog eens langskomen, want ook GR 15 loopt hier door. Verschillende GR paden in eenzelfde streek, altijd een goed teken.

De Amblève die we gans de tocht van bovenop de tiges ergens konden vermoeden, krijgen we nu open en bloot te zien vanop de brug in Remouchamps.

De bushalte vanwaar we terugkeren naar Liège ligt 10 m verder dan de trapjes. Terwijl we daar wachten komt een ouder koppel aan. Kledij en wandelstokken verraden dat het ook wandelaars zijn. We raken in gesprek. Ze hebben net een redelijk op- en afgaande tocht achter de rug. Een beetje verontschuldigend voegt de man eraan toe dat het wel maar 10 km was, maar als je al 86 bent, dan begin je het toch wat kalmer aan te doen. Hoed af! We zouden onmiddellijk tekenen als men ons zou beloven dat we op die leeftijd nog op eigen kracht en zonder begeleiding zo'n tocht konden doen. Bovendien zijn het gepassioneerde GR-vrijwilligers die al tientallen jaren instaan voor de bewegwijzering van GR paden in de streek. GR-tekens op hun wandelstokken en een GR-pin bevestigen hun enthousiasme. Heerlijk om zo'n mensen tegen te komen. Zoals de man zei: "In beweging blijven, dat is het belangrijkste." We wensen ze met alle respect, bewondering en ontzag nog vele jaren beweging toe.

 

Andere GR's in de streek

GR 571: Comblain-au-Pont - Remouchamps (19,5 km)
GR 571: Remouchamps - Stoumont (16,4 km)

Door verder te surfen op deze website gaat u akkoord met het gebruik van cookies voor een betere surfervaring, voor bezoekers statistieken en voor het linken met sociale media. U kunt dit ook weigeren.