GR 15: Eupen - Polleur (20,4 km)

IMG 5819

Het uitgestrekte Hertogenwoud houdt ons meer dan de helft van de tocht in de ban. Het stuwmeer van Gileppe doet de bomen even vergeten en buiten het woud laten de typische haaglandschappen zich bewonderen. Langs de Hoëgne bereiken we het eindpunt Polleur.

  

Kaart

(deze track is gebaseerd op informatie uit de website grsentiers.org, de Waalse GR organisatie; consulteer altijd hun website voor de meest recente situatie)

 

Reis info

Eupen is makkelijk te bereiken met de trein vanuit Brussel en Liège.
Voor de start van de wandeling moeten we in Eupen-Haas zijn. Aan het station passeren bussen die er in enkele minuten heen rijden. In een vakantieweek komen de uren echter slecht uit (om 9 u en om 13 u) zodat we voor die 2 km dan maar de voettram nemen.

Aangekomen in Polleur nemen we op de N640 (halte Polleur Hôtel de la Hoëgne) een bus naar Verviers Gare Centrale. De rit duurt net geen 20 minuten. Vanuit Verviers gaat het verder met de trein.

Wie de wandeling met de auto organiseert parkeert best in Verviers bij het station. Neem de trein naar Eupen, doe de wandeling, en keer vanuit Polleur met de bus terug naar Verviers. Parkeren in Eupen kan uiteraard ook.

(Controleer deze info altijd zelf met de websites en apps van de betrokken openbaar vervoer maatschappijen - NMBS, De Lijn, Infotec... Dienstregelingen wijzigen regelmatig, en verschillen naargelang dag en uur van de verplaatsing)

 

Sfeerbeelden 

 

De wandeling

Vanuit Eupen-Haas volgen we een onverhard pad dat langs de Eupense kabelfabrieken leidt. Toen we bij vorige wandelingen in de streek kampeerden op Camping Hertogenwald, namen we deze weg ook al. Bij een kruis en een oude grenspaal, niet ver van de camping, steken we de Escherbach over (mondt iets verder uit in de Vesder). Tot 1920 lag hier de grens met Duitsland. In dat jaar werden de Oostkantons bij België gevoegd en werden de in 1839 geplaatste grenspalen een geschiedkundig curiosum.

We volgen het valleitje van de Escherbach stroomopwaarts en worden al vlug helemaal opgeslokt door het enorme Hertogenwoud. De brede bospaden liggen er perfect begaanbaar bij ondanks de overvloedige regen van de voorbije weken. Kilometerslang doorkruisen we het bos zonder ook maar iets of iemand tegen te komen. Wat vooral opvalt is de stilte, een stilte die nog versterkt wordt door het kabbelende water in de vele beken en slootjes die overal uit het niets opduiken. Af en toe durft een vogel het aan om even een paar hoge noten aan het stiltepallet toe te voegen, maar voor de rest beweegt er amper iets in het majestueuze woud. Dieren krijgen we niet te zien alhoewel pootafdrukken en woelsporen de aanwezigheid van reeën en everzwijnen verraden.

Na zowat 8 km duikt het stuwmeer van Gileppe op tussen de bomen. Een ligbank nodigt uit om de stilte in het bos te beleven. Nogal overbodig, want die stilte beleven we al kilometers lang, we hoeven er alleen maar voor door het bos te stappen. Een dalend rotsachtig paadje brengt ons op een brede asfaltweg langs het meer. Er wandelt net een gezin met twee kinderen voorbij. De jongste wijst enthousiast op het paadje en wil al onmiddellijk naar boven lopen. Maar nee, de ouders houden het liever bij het veilige asfalt... Een gemiste kans, want nog geen 100 m verder hadden ze van een mooi uitzicht op het meer kunnen genieten terwijl hun bengels alle opgekropte energie kwijt konden. Het beteuterde gezicht van het kind sprak boekdelen.

We wandelen de stuw over die beheerst wordt door het meer dan 13 m hoge leeuwenbeeld. Het cafetaria beneden de uitkijktoren is gesloten, maar in het restaurant boven zien we licht. We nemen de lift, en beslissen om hier maar meteen een uitgebreide rustpauze in te lassen terwijl we genieten van het uitzicht en een stevig bord soep. Er zit redelijk wat volk. Als we terug vertrekken merken we dat er achter de uitkijktoren een ruime parking ligt van waar je makkelijk in de uitkijktoren komt. Hedendaags toerisme: sightseeing zonder inspanning. Even de auto uit, en dan weer verder tuffen.

Het GR 15 traject volgt nu het valleitje van de Borchène beek, nog altijd door het Hertogenwoud. Pas na ruim 12 km laten we het woud achter ons. Plots kijken we uit op de heuvelende haaglandschappen die zo typisch zijn voor de streek rond Verviers en Eupen. Even gaat het langs wat behuizing maar meestal lopen we door de frisgroene weides. Akkerbouw is er nauwelijks te zien waardoor de meestal grijsbruine wintertinten geen plaats vinden in dit landschap. Hier is het zomer en winter groen, behalve dan als er sneeuw ligt.

In een stukje bos bereiken we een kruispunt waar het onopvallende Croix du Petit-Jean staat, in het plaatselijke dialect "Lu creüs dé pêtit Djêhan". In de streek ten zuiden van Verviers zijn nogal wat soortgelijke kruisen te vinden. In de 16de eeuw maakte het Prinsbisdom Liège zich zorgen over de toenemende ontbossing door de opkomende ijzerindustrie. Er waren grote hoeveelheden hout nodig om de smeltovens te stoken. De prinsbisschop liet daarom stukken bos afbakenen waar niet mocht gekapt worden, en in de beste katholieke traditie werden daarvoor kruisen gebruikt. Bosbescherming avant la lettre!

Plots komt uit het bos een (hedendaagse) boswachter op ons afgestapt. Soms zie je ze wel eens hun gebied inspecteren vanuit een stoere 4x4, maar deze is te voet, perfect uitgedost in zijn groene uniform, het geweer losjes om de schouder bengelend. Een gemoedelijke babbel leert ons dat er in de streek het ganse jaar door redelijk wat gejaagd wordt. De bossen zijn privé en de jacht op everzwijnen en ander wild is hier volkomen legaal, zolang het niet om drijfjachten gaat. Moeten we ons dan zorgen maken? Blijkbaar niet, de jagers weten waarop ze schieten, en wij zijn duidelijk geen wild... Toch niet echt geruststellend, maar schoten hebben we alleszins nergens gehoord. Na een tijdje verdwijnt de man weer tussen de bomen, het wildspoor zoekend dat hij volgde tot hij ons zag.

De tocht daalt richting Hoëgne. Een beek die haar bedding verwart met ons pad noopt tot een sierlijk sprongetje dat Maj perfect uitvoert voor de camera. Jammer, een plons in het water had anders ook wel een interessante foto opgeleverd. Na de mooie afdaling bereiken we de plaats genaamd 'Trou Colas'. GR 573 komt er bij. Amper een maand geleden liepen we hier ook al. De resterende 2 km tot Polleur gaat het verder langs de Hoëgne.

De streek heeft ons eens te meer aangenaam verrast, de wandelmogelijkheden lijken hier wel onuitputtelijk.

 

Andere GR's in de streek

GR 563: Verviers - Eupen
GR 563: Eupen - Eynatten

GR 573: Eupen - Botrange (22,4 km)
GR 573: Verviers - Eupen (18,3)
GR 573: Pont de Belleheid - Theux (22 km)

Facebook

Nieuwsbrief registratie

Met de Nieuwsbrief blijf je makkelijk op de hoogte van onze activiteiten en van nieuwe inhoud op de website. De Nieuwsbrief wordt enkel gestuurd als er iets te melden valt.

Ik stem ermee in om mijn persoonlijke gegevens te verzamelen, op te slaan en te gebruiken voor de verzending van de Nieuwsbrief. Lees het privacybeleid

Help ons spam te voorkomen en vul het resultaat van de som in!

captcha

() Verplichte velden

×

Door verder te surfen op deze website gaat u akkoord met het gebruik van cookies voor een betere surfervaring, voor bezoekers statistieken en voor het linken met sociale media. U kunt dit ook weigeren.