GR 16: Sainte-Cécile - Auby-sur-Semois (27,1 km)

IMG 4510

Een dagvullende tocht waarbij het enkele keren stevig op en af gaat langs paadjes waar je beter niet te onvast op je benen staat. Ondanks een saai asfaltstuk van ruim 4 km lang hebben we toch weer genoten van het soms best wel ruige traject.

 

Kaart


(deze track is gebaseerd op info van de website grsentiers.org; de meest recente situatie vind je altijd bij hen)

 

Reis info

We vertrokken 's morgens vanop de camping La Rochelle in Sainte-Cécile. De camping ligt op het GR 16 traject, makkelijker kan het niet.

Op het eindpunt in Auby-sur-Semois (halte Rue des Hautes Voies) namen we iets voor zes de bus naar Bouillon. Wie een halfuur eerder in Auby raakt kan dezelfde bus nemen, maar dan richting Bertrix. In Bouillon stapten we over op een bus naar Libramont en vandaar ging het met de trein verder.
Wie de terugreis dezelfde dag niet meer ziet zitten kan beslissen nog een nachtje te kamperen. Dat kan bij Herbeumont, bij Mortehan en bij Cugnon, mogelijkheden genoeg. In al deze plaatsen zijn ook andere logiesvormen te vinden.

(Controleer deze info altijd zelf met de websites en apps van de betrokken openbaar vervoer maatschappijen - NMBS, De Lijn, Infotec... Dienstregelingen wijzigen regelmatig, en verschillen naargelang dag en uur van de verplaatsing)

 

Sfeerbeelden 

 

De wandeling

Opgelet:
Vanaf Sainte-Cécile gaat het nog een 5-tal kilometers door het gebied waar beschermingsmaatregelen gelden tegen de Afrikaanse varkenspest. Voor zover we kunnen nagaan is het GR 16 traject wel toegankelijk, maar dat kan altijd veranderen naargelang de situatie evolueert. Informeer je toch maar grondig vooraleer op stap te gaan.

Op een camping zijn het meestal stappers en fietsers die als eersten uit de veren zijn en die ook eerst het terrein verlaten. Vroeg vertrekken is nodig om de dag maximaal te kunnen benutten, de ergste hitte te vermijden, en een goed stuk verder te raken op de tocht. Gezellig ontbijten is er voor stappers en fietsers gewoonlijk niet bij op de camping. Leuke zitplaatsjes zijn meestal nergens te bekennen, het cafetaria is 's morgens potdicht en alles is klam en nat van de dauw. Daarom geven we er zelf de voorkeur aan om wat verder op het staptraject een mooi plaatsje (zonnig, schaduwrijk of beschut naargelang de omstandigheden) uit te zoeken. Deze keer vonden we dat plaatsje al na amper een kilometer in de vorm van een picknicktafel langs de Semois. Heerlijk is dat, genieten van een op dat moment van de dag nog deugddoend zonnetje terwijl over het water de laatste restjes ochtendwaas snel verdwijnen.

Screenshot 20190628 210252We volgen de rivier langs de beboste oever. Altijd weer die Semois, en toch wordt het nooit vervelend. We zien de rivier en het landschap stapvoets groeien van een nietig beekje in een licht glooiend reliëf tot een brede meanderende stroom in diep ingesneden valleien. De zichten zijn altijd weer anders en variëren van rustig en statig over lieflijk, intiem tot wild en ruig. De rivier is gaandeweg onze compagnon de route geworden. Nu eens kabbelt hij vrolijk met ons mee op het ritme van onze stappen, dan ligt hij breeduit van de zon te genieten, ons uitnodigend om er ook maar even bij te gaan zitten. Vanuit de hoogte zien we hem soms als een glinsterend lint door open vlaktes bochten. Wat verder lijkt het dan weer een donker slangenlijf dat imposante groene heuvelruggen in een wurggreep lijkt te nemen. Dit is geen waterloop die we even ontmoeten en dan weer verlaten. We leren elkaar kennen en gaan mekaars gezelschap op prijs stellen. En zo voelt het ook deze ochtend aan. We volgen het water, klimmen er even van weg om boven aangekomen de ogen over het heuvelend groen te laten dwalen, op zoek naar een glimp water.

Tot aan de vroegere priorij van Conques blijven we kilometers lang de beboste vallei volgen. Op het einde wordt het pad ruwer en gaat het langs soms toch wel erg steile randen, zo steil dat er zelfs hekkens langs geplaatst zijn. Om voorbij de priorij te raken worden we verplicht om anderhalve kilometer op de N884 verkeersweg te lopen. De priorij is nu een van de betere hotel-restaurants in de streek. Nog altijd langs dezelfde weg lopen we onder een brug door, die van de vroegere spoorweg Bertrix - Muno. De sporen werden definitief opgebroken in 1968. Zoals veel verdwenen spoortrajecten in Wallonië werd ook deze lijn vervangen door een bus met hetzelfde nummer: 163a. Wat verder stak de spoorweg de Semois over via het spectaculaire viaduct van Conques. Het viaduct staat er nog altijd en we krijgen het te zien als we net voor de autobrug de helling opklauteren naar enkele prachtige uitzichtpunten. Met zijn 7 bogen, hoogte van 40 meter en een lengte van 120 meter is dit een van de indrukwekkendste viaducten in het land. In plaats van sporen loopt er nu een wandel/fietspad over. Hoe lang nog? Het volledig in rode baksteen opgetrokken bouwwerk zou in erg slechte staat verkeren. Met de tijd zetten koude en hitte, vocht en droogte hun onverbiddellijke sloopwerk verder, er vallen regelmatig bakstenen naar beneden... Iets verder gaat de spoorweg ondergronds. De 1350 meter lange tunnel van Conques was lange tijd een 'must' voor iedereen die zichzelf een avonturier vond en die liefst de platgetreden paden vermeed. De doortocht van de kille en donkere, door steenbrokken moeilijk begaanbare gang verkreeg min of meer een cultstatus terwijl er eigenlijk niets bijzonders aan was. Met een zaklamp en wat geluk (om geen vallende baksteen op je hoofd te krijgen) kon je er gewoon door lopen. Bij ons weten kreeg er niemand ooit een steen op het hoofd, maar dat was alleen een kwestie van tijd, hadden de overheden niet beslist de tunnel af te sluiten.

Het uitzicht over de streek toont ons ook de ruïnes van het Kasteel van Herbeumont. Wat geleidelijker stijgend voert de tocht naar alweer een ander uitzichtpunt:Labaipire. We kijken neer op de Tombeau du Chevalier (het Riddergraf), een langgerekte heuvel in een Semoismeander.
We verlaten het zicht op de rivier en komen terecht op een asfaltwegje dat we ruim 4 km zullen volgen. Dit is het saaiste stuk van de tocht. Gelukkig passeert er maar weinig verkeer. Als we het wegje uiteindelijk verlaten probeert GR 16 het goed te maken met een gemengd bos- en veldentraject dat naar Mortehan leidt. We lopen het dorp niet in, maar dalen terug af naar de Semois. Rond een meander draaiend stijgen we gestaag hoger en wordt het pad terug ruiger. Op de duur komen er weer relingen en hekkens aan te pas zodat we toch zonder ongelukken in Cugnon belanden. Tegenover de kerk vinden we bij een hotel-restaurant een terras. Het is de eerste horeca-gelegenheid die we langs het traject tegenkomen.
Na een verfrissend biertje beginnen we aan het laatste stukje van de tocht, nog 2,8 km naar Auby-sur-Semois. Wie dacht dat we die afstand nog even rustig konden uitlopen heeft het mis. Auby-sur-Semois ligt op een redelijke afstand van en redelijk hoog boven de Semois. Dat betekent dus stijgen... maar aan alles komt een eind, ook aan die inspanning. We bereiken het kapelletje waar we meer dan een jaar geleden onze eerste wandeletappe op de GR 16 startten. Meteen is dat ook de bushalte vanwaar we de terugreis kunnen aanvangen.

We stapten het GR 16 pad niet echt in de logische volgorde. We startten iets voorbij halfweg met twee wandeletappes ter gelegenheid van een verblijf in Bouillon en liepen vervolgens in nog twee etappes tot het eindpunt van de route in Monthermé. Pas daarna begonnen we bij het begin in Arlon en liepen in 3 opeenvolgende etappes tot Florenville. Deze en de vorige etappe vervolledigen het traject.
We kunnen GR 16 aanbevelen bij iedere wandelaar die het graag wat pittiger heeft. De route zal zowat het grootste aantal hoogtemeters tellen die er in België te vinden zijn (tot de komst van het Sentier des Monts d'Ardenne - SMA - een nieuwe route die verschillende bestaande GR's aaneenrijgt). Het landschap verandert compleet van lieflijk glooiend tot zwaar geaccidenteerd en redelijk veeleisend. Het is daarnaast een route die mits wat planning volledig te doen is met een combinatie van bus, trein en reguliere campings... waar komen we in België nog zoiets tegen? Welke echte trekker kan het zich veroorloven GR 16 niet af te stappen?
Wij hebben er alleszins van genoten.

 

Andere GR's in de streek

GR 129

 

Facebook

Nieuwsbrief registratie

Met de Nieuwsbrief blijf je makkelijk op de hoogte van onze activiteiten en van nieuwe inhoud op de website. De Nieuwsbrief wordt enkel gestuurd als er iets te melden valt.

Ik stem ermee in om mijn persoonlijke gegevens te verzamelen, op te slaan en te gebruiken voor de verzending van de Nieuwsbrief. Lees het privacybeleid

Help ons spam te voorkomen en vul het resultaat van de som in!

captcha

() Verplichte velden

×

Door verder te surfen op deze website gaat u akkoord met het gebruik van cookies voor een betere surfervaring, voor bezoekers statistieken en voor het linken met sociale media. U kunt dit ook weigeren.