GR 5: Kanne - Dalhem (24,9 km)

IMG 20190226 101656309 HDR

GR 5 trekt Wallonië in met een tocht die heel wat afwisseling en bezienswaardigheden biedt.

  

Kaart

(deze track is gebaseerd op de info van de website grsentiers.org, de Waalse GR organisatie; consulteer altijd deze website voor de meest recente situatie)

 

Reis info

Vanuit Vlaanderen lijkt het onmogelijk om Kanne in de voormiddag te bereiken met openbaar vervoer. Bus 18 van de Lijn (Bilzen - Kanne) stopt er alleen maar in de namiddag, en dan nog enkel in de week en niet op woensdag.
Vanuit Maastricht lukt het wel. In de week rijdt bus 48 vanaf de Markt in Maastricht om het uur naar Kanne. Het is een minibusje met een maxiprijs (4,8 € voor een enkele rit). In de weekends kan het ook, maar dan moet je de rit op voorhand aanvragen (belbus formule). De bus komt niet aan het treinstation van Maastricht. Wie langs daar komt moet te voet naar de Markt stappen (of kan een bus nemen). De rit naar Kanne duurt zo'n 25 minuten.

In Dalhem (halte Château) werden we verondersteld om TEC bus 67 te nemen (Visé - Liège). Die brengt je op 10 minuten naar het treinstation van Visé vanwaar je verder kunt naar Maastricht of Liège. Bus 67 rijdt regelmatig, ook in weekends en vakantieperiodes.
Jammer genoeg hadden we de pech dat het centrum van Dalhem momenteel onderbroken is voor doorgaand verkeer. Daardoor stonden we nietsvermoedend meer dan 45 minuten te wachten aan de halte Château op een bus die maar niet opdaagde. Uiteindelijk passeerde een fietser die meedeelde dat er door de werken geen bussen passeren. Een voorlopige halte buiten het centrum (op 1 km stappen!) was de enige mogelijkheid om de bus te kunnen nemen. Goed dat die fietser ons dat vertelde, want aan de halte zelf vonden we daarover geen enkel bericht. Toen we de voorlopige halte bereikten moesten we vaststellen dat er net een bus gepasseerd was. Daarmee was de maat vol en hebben we maar de duim opgestoken om in Visé te raken. We werden vrijwel onmiddellijk meegenomen en goed 5 minuten later waren we aan het station van Visé.

Openbaar vervoer... we blijven geloven dat het ooit beter zal worden... maar wanneer... ? 

(Controleer deze info altijd zelf met de websites en apps van de betrokken openbaar vervoer maatschappijen - NMBS, De Lijn, Infotec... Dienstregelingen wijzigen regelmatig, en verschillen naargelang dag en uur van de verplaatsing)

 

Sfeerbeelden 

 

De wandeling

Na zijn Vlaamse doortocht maakt GR 5 een ommetje langs Maastricht om dan nog heel even terug te keren naar Vlaanderen. Dat is waar we de tocht starten. Kanne is voor GR 5 het laatste plaatsje op Vlaams grondgebied. Het dorp strekt zich uit langs de Jeker en het Albertkanaal. Het is vooral bekend voor zijn vele mergelgroeven die al van in de Romeinse tijd tot begin 20ste eeuw geëxploiteerd werden. Vandaag worden ze vooral gebruikt als toeristische attractie en als champignonkwekerijen. Als we Kanne na de elegante brug over het Albertkanaal verlaten passeren we trouwens enkele (goed afgesloten) ingangen.

Screenshot 20190304 114405Voorbij Kanne stappen we al vlug de taalgrens over. Welkom in Bassenge, provincie Liège. Het eerste dorp is Eben-Emael, waar we het bekende fort passeren. De onverwacht vlugge val van de versterking bij het begin van WO II, ondanks de claim van oninneembaarheid, was een bittere les voor het Belgisch leger. De Duitsers hadden zich perfect voorbereid op de inname van het fort. België had nochtans weet van de Duitse oorlogsvoorbereidingen en wist dat er plannen waren voor een luchtaanval, maar sloeg de waarschuwingen in de wind. Gecombineerd met een logge en trage commandostructuur, ongemotiveerde soldaten en tal van tactische fouten, gaf dat de bekende uitkomst: de vuurkracht van het 'onneembare' fort werd in 15 minuten geneutraliseerd en 36 uur later gaf het Belgisch garnizoen zich over.

Langs de twee dorpskernen Emael en Eben volgen we de Waalse versie van de Jeker - 'la Geer' - stroomopwaarts. We lopen langs de Marnebel steengroeve. Een zware truck komt net zijn lading afleveren. Met plezier stellen we vast dat de beeldhouwer, meer dan 10 jaar later, nog altijd zijn stek heeft in een wei naast de terreinen van de steengroeve. Althans, zijn beelden en het bescheiden atelier staan er nog altijd. Deze keer is het hek wel afgesloten met een stevig hangslot.

Voorbij Eben-Emael stijgen we door de velden met zicht op nog meer steengroeves. En dan duikt de Toren van Eben-Ezer op, Robert Garcet's onvolprezen levenswerk, opgebouwd met silexstenen en bekroond met de 4 engelen van de Apocalyps: de stier, de mens (als sfinx), de leeuw en de adelaar. Garcet (1912 - 2001) was een intrigerend mens: pacifist, anarchist, paleontoloog, mysticus, schrijver, kunstenaar, architect... In en rond zijn bouwwerk hebben alle proporties een getalsmatige en tegelijk symbolische betekenis. Dit soort constructie kan alleen maar bestaan in het land van het surrealisme, België. Vreemd dat de toren nog altijd geen beschermd monument is, zou Garcet's pacifisme en anarchisme daar voor iets tussen zitten?

Iets verder passeren we het terrein van de Survive-All organisatie waar kick- en adrenalinefanaten zich in een oude groeve kunnen uitleven met allerlei activiteiten als abseilen, running-down, tokkelbaan, dodemansrit, indianenbrug, en nog veel meer. We blijven op hoogte lopen met zicht op Zichen-Zussen-Bolder (wat een naam) om dan terug af te dalen naar de Geervallei en de eerste huizen van Wonck.
GR 5 loopt het dorp niet in, maar volgt de Geer ditmaal een stuk stroomafwaarts langs een mooi pad. We steken het riviertje over om er dan definitief afscheid van te nemen. Het traject loopt in een wijde boog onder Wonck door. Wat verder gaat het over een spoorweg (met zicht op een tunnelingang) en stijgen we naar een breed uitdijend landbouwplateau, alleen met God en pierke tijdens de volgende paar kilometers. Bij een plek die Hauts de Froidmont heet vinden we een overdekte picknickplaats. Tijd voor wat boterhammekes en een slok water.

Langs nog een oude steengroeve (Trou d'Enfer) begint het traject geleidelijk te dalen naar de Maasvallei waarin vooral de grote witte industriecomplexen opvallen. Op de helling lopen we tussen nogal wat fruitgaarden. Het mooie weer heeft ook de snoeiers aan het werk gezet. Overal klinken de knetsende en knakkende geluiden van de automatische snoeischaren. Eerst dachten we aan jongeren die ergens onzichtbaar silexstenen tegen elkaar sloegen om op de primitieve manier vuur te maken.
Eenmaal beneden in de vallei volgt de saaie doortocht van Haccourt om terecht te komen op de oever van het Albertkanaal. De binnenschepen die hier passeren hebben wel duidelijk een veel grotere tonnenmaat dan wat we gewoonlijk in Vlaanderen zien.
We lopen de brug over, en daar is het even twijfelen. De gpx-track van de grsentiers.org website toont de kortste weg naar de Maasbrug die ons in Visé moet brengen, dus langs de verkeersweg. De GR-tekens wijzen het pad aan langs het Albertkanaal om nog een omweg te maken naar het verbindingskanaal tussen Albertkanaal en Maas, en langs de yachthaven van Visé. Omdat we vooral uitkijken naar een pitstop in Visé besluiten we toch maar de kortere gpx-track te volgen. Net voor de brug over de Maas staat een monumentje. Het 12de Linie Regiment bood op deze plaats in augustus 1914 de eerste weerstand tegen de oprukkende Duitse troepen. Twee Vlaamse soldaten sneuvelden tijdens de schermutseling, de Belgische troepen kozen daarop wijselijk voor de terugtrekking. Visé heeft die eerste weerstand duur moeten bekopen. 600 gebouwen werden door de Duitsers vernield, waaronder de kerk, het stadhuis, de gildenhuizen, kloosters, enz... Na de oorlog werd alles snel en zo origineel mogelijk heropgebouwd.

We lopen Visé niet in, maar volgen het smalle pad langs de spoorweg, min of meer de vroegere ringmuur van het stadje. Bij de Saint Martin kerk vinden we een zonovergoten terras. Lang hebben we het daar niet volgehouden. De zon brandde zo ongenadig dat we al vlug verhuisden naar een bank in de schaduw van de kerk. Blijkt dat de kerk een prachtig reliekschrijn bewaart van Saint Hadelin, daterend uit de 12de eeuw. We zien er ook het beeld van het ganzenhoedstertje. De stad houdt zijn reputatie van 'Cité de l'Oie' trots in eer. 'Gans op de wijze van Visé' schijnt dé plaatselijke culinaire specialiteit te zijn.

Vanaf de kerk stijgen we langs een lange vlucht trappen naar het kerkhof van Visé. We doorkruisen terug een landbouwplateau en dalen dan uiteindelijk af naar het valleitje van de Berwinne. Bij het riviertje komen we op de plaats waar GR 563 ons pad vervoegt. Nog even door enkele weides met zicht op het kasteel van Dalhem, en we komen aan bij de bushalte. Het wachten op een bus die maar niet langskomt kan beginnen.

 

Andere GR-tochten in de streek

GR 128

GR 561

GR 563: Aubel - Dalhem (18 km)
GR 563: Dalhem - Olne (23,5 km)

Facebook

Nieuwsbrief registratie

Met de Nieuwsbrief blijf je makkelijk op de hoogte van onze activiteiten en van nieuwe inhoud op de website. De Nieuwsbrief wordt enkel gestuurd als er iets te melden valt.

Ik stem ermee in om mijn persoonlijke gegevens te verzamelen, op te slaan en te gebruiken voor de verzending van de Nieuwsbrief. Lees het privacybeleid

Help ons spam te voorkomen en vul het resultaat van de som in!

captcha

() Verplichte velden

×

Door verder te surfen op deze website gaat u akkoord met het gebruik van cookies voor een betere surfervaring, voor bezoekers statistieken en voor het linken met sociale media. U kunt dit ook weigeren.