GR 579: Grez-Doiceau - Jodoigne (16,6 km)

IMG 5415k

Waals-Brabant stelt zelden teleur als wandelstreek. Deze korte tocht is een opeenvolging van sierlijk slingerende veldwegen door een licht golvend akkerlandschap.
In natte tijden kan het wel een glibberige bedoening worden, maar de rust die uitgaat van het landschap compenseert dat ongemak ruimschoots.

 

Kaart


(deze track is gebaseerd op informatie uit de website grsentiers.org, de Waalse GR organisatie; consulteer altijd hun website voor de meest recente situatie)

 

Reis info

's Morgens namen we de L-trein van Leuven naar Ottignies. We stapten uit in Gastuche, een stationsnaam die de kaartjesverkoper verwonderd deed opkijken. De verbazing werd een glimlach toen we een 'shopping' ticket namen naar dat plaatsje waar weinig of niets te shoppen valt. Die marketing bedenksels van de NMBS komen toch wel erg belachelijk over, zelfs bij het eigen personeel.
In Gastuche hadden we gepland de bus (richting Jodoigne) te nemen naar Grez-Doiceau (halte Place Communale). De rit zou 12 minuten duren.
Omdat we in Gastuche toch wel 45 minuten moesten wachten op de bus staken we de duim omhoog. We werden vlot meegenomen door iemand die vond dat het maar pover gesteld was met het openbaar vervoer in de streek. Nochtans wordt de lijn Wavre - Jodoigne nog redelijk goed bediend. Voor ons kwam de correspondentie trein-bus echter slecht uit. Normaal vullen we die wachttijd met een bezoekje aan de plaatselijke horeca, maar die was in Gastuche nergens te bespeuren.
Van het centrum van Grez-Doiceau is het nog bijna 2 km stappen naar het aansluitingspunt met GR 579.

's Namiddags keerden we vanuit Jodoigne (Place de la Victoire) terug naar Leuven Station met de bus. De rit duurt 55 minuten. Wel opletten, op zaterdag vertrekt de laatste bus om 16.57u.

Wie het nog met de eigen wagen doet: parkeren in Jodoigne, daar 's morgens de bus richting Wavre nemen. Uitstappen in Grez-Doiceau en je kunt meteen op stap om terug uit te komen bij je auto.

(Controleer deze info altijd zelf met de websites en apps van de betrokken openbaar vervoer maatschappijen - NMBS, De Lijn, Infotec... Dienstregelingen wijzigen regelmatig, en verschillen naargelang dag en uur van de verplaatsing)

 

Sfeerbeelden

 

De wandeling

Grez-Doiceau oogt nog redelijk 'dorps', maar vergis je niet, dit is een van de rijkere gemeenten in Waals-Brabant. Buiten de dorpskom vind je uitgestrekte villawijken en zelfs een golfterrein. In het centrum staat alles in het teken van Saint-Georges (Sint Joris), de patroonheilige waarnaar niet alleen de kerk genoemd is, maar ook horeca, handelszaken en verenigingen. Ieder jaar in april wordt de heilige een weekend gevierd met tal van activiteiten en festiviteiten. Hoogtepunt is een religieuze stoet, gevolgd door het gevecht met de draak onder toezicht van Werner de Grez, zijn gemalin en tal van nobelen. Als historische figuur vergezelde Werner de Grez Godfried van Bouillon op kruisvaart en stierf aldaar een paar dagen na hem. De processie wortelt in een eeuwenoude traditie en lokt jaarlijks nog altijd duizenden toeschouwers.
Voor ons geen festiviteiten, maar toch een koffie als fel geapprecieerde troostprijs in taverne Les Georges.

Het GR 579 pad dat we willen volgen loopt niet door het dorp, maar passeert op zowat 1,9 km er buiten. Eenmaal buiten het dorp komen we al vlug op een onverharde veldweg terecht, en dat zal zo blijven tijdens het merendeel van de tocht. Enkel in de paar gehuchten die we passeren krijgen we asfalt en beton onder de voeten.
De weersomstandigheden zijn echt abnormaal voor de periode van het jaar. Veel paden liggen er modderglad en zelfs overstroomd bij, maar de temperatuur is abnormaal hoog. We stikken in onze winterkledij. De jassen gaan uit en we stropen de mouwen op. Het is net alsof we deze wandeling zo'n twee maanden eerder lopen. Normaal hadden we moeten rekening houden met temperaturen rond het vriespunt, en dat had de glibberig slijkerige ondergrond redelijk hard moeten maken, maar niets daarvan... de ganse tocht zoeken we naar de minst gladde plekjes op de nu eens holle, dan weer grassige veldwegen van de streek. Dat het ongewone weer ook de mens op hol brengt bewijst een vreemd tafereel onderweg. Twee jongeren laten zich in de schepbak van een landbouwrijtuig rondrijden. Een van hen doet dat in volledig ontbloot bovenlijf. IJskoud was het niet, maar zo warm nu toch ook weer niet.

Wat deze wandeling aantrekkelijk maakt is de weids open landbouwstreek die we doorkruisen, en de mooie veldwegen die er door slingeren. Reken er niet op veel volk tegen te komen. Toerisme kennen ze hier nauwelijks, en net daarom valt het des te meer op dat deze streek toch echt wel ideaal is om te wandelen. Alleen met de wolken, de wind, de koeien die nu al lang op stal hadden moeten staan, en af en toe een enorme boerderij... het creëert een sfeer die de gedachten de vrije loop geeft en de relativiteit van alles doet inzien.

De tocht voert door het dorpje Chapelle Saint-Laurent (ook wel aangeduid als Piétrebais) waar vooral het kerkje met daarnaast de bijna middeleeuws aandoende ingang van het kasteeltje indruk maken. Vanaf de hoogten van het dorp zou bij helder weer de 27 km verder gelegen Leeuw van Waterloo moeten zichtbaar zijn. Verder organiseren ze hier ieder jaar midden augustus het Feest van de Vogelverschrikkers (épouvantails). Ook het volgende dorp dat we passeren - Roux-Miroir - doet mee.

Voor we dat volgende dorp bereiken gaat het naar het gehuchtje Haquedau, eigenlijk niet meer dan een grote boerderij. We hoorden al enige tijd schoten in de verte, en bij de ingang van een beekvalleitje stond inderdaad het gevreesde bord 'Tir à balles'. Bij nader toezien zag het bord er allesbehalve reglementair uit. De info over de verantwoordelijke en de opzichter ontbraken, wat ons deed besluiten om toch maar verder te stappen. De schoten hoorden we inmiddels niet meer. Wat we gehoord hadden leek trouwens niet van echt dichtbij te komen. Later op de dag hoorden we het nog verschillende keren knallen. Zo te horen kamden de jagers vooral de eerder schaarse bospartijtjes in de streek uit. We hebben er ons alleszins niet meer laten door verontrusten.

Jodoigne (Geldenaken), het eindpunt van de tocht, zien we al van ver liggen. Voor we op de Place de la Victoire belanden - waar we de bus naar Leuven kunnen opwachten - leidt het GR pad ons kriskras door het aan de Grote Gete gelegen stadje. In het centrum zijn nog tal van pittoreske hoekjes en smalle kronkelende straatjes te ontdekken. De Romaanse Saint-Médard kerk die dateert uit de 12de - 13de eeuw behoort tot het belangrijkste cultureel erfgoed van de Waalse regio. Het classisistische Château Pastur, gelegen in een tuin midden in de stad doet nu dienst als gemeentehuis. Er stond al een kasteel op deze plaats in de 12de eeuw, het huidige uitzicht dateert uit de 18de eeuw. Tenslotte is er ook nog de recent gerestaureerde Onze-Lieve-Vrouwkapel op de Grote Markt met gedraaide torenspits en opgetrokken in de witte Gobertange steen van de streek.

Voor ons is Jodoigne toch een verrassende ontdekking in een streek die voor het overige als allesbehalve toeristisch bekend staat.

 

Andere GR-tochten in de streek

GR 128 Vlaanderenroute

Door verder te surfen op deze website gaat u akkoord met het gebruik van cookies voor een betere surfervaring, voor bezoekers statistieken en voor het linken met sociale media. U kunt dit ook weigeren.